Wie ben ik na de diagnose Hashimoto? | Hashimoto Coach

Lange tijd voelde mijn leven alsof het alleen maar vooruit kon. Tot chronische ziekte ineens alles stilzette en ik iemand moest worden die ik zelf nog niet kende. Wat eerst vanzelfsprekend was, werd opeens iets waar ik mijn hele dag omheen moest bouwen.
Het leven op volle snelheid, ik was ondernemend, nieuwsgierig, enthousiast, flexibel.
Ik werkte als model, reisde van land naar land en leefde op een tempo dat me toen volkomen normaal leek.
Ik kon een dag van tevoren een telefoontje krijgen dat ik de dag erop naar Griekenland moest, en dan ging ik gewoon.
Ik zei ja tegen alles wat op mijn pad kwam,nieuwe klussen, last-minute vluchten, onbekende steden en mensen of een autorit naar Hamburg.
In mijn dagelijkse leven ging ik met vrienden de stad in en stond ik tot de zon opkwam nog te dansen, zonder me ooit af te vragen hoe ik de volgende dag door moest komen.
Daarnaast had ik ook nog een parttime baan, alsof mijn energie nooit opraakte en mijn agenda alleen maar voller mocht worden.
Bij mij thuis was het bijna vanzelfsprekend dat er altijd mensen over de vloer waren, voor etentjes, koffie of gewoon om te blijven slapen.
Ik hield van die open deur, van spontaniteit, van het gevoel dat mijn leven uit beweging bestond en ik overal tussendoor kon springen.
Er was vrijheid, gezelligheid, het ging vanzelf......

En toen kwam Hashimoto
Vroeger kon ik nog zomaar besluiten om ergens heen te gaan, zonder te veel na te denken. Nu voel ik al snel dat alles nu gepland moet worden, anders betaal ik daar later de prijs voor.
Een dagje stad kan me helemaal uit mijn ritme slaan, alsof mijn lichaam niet meer meewerkt aan wat ik wil.
Wat voor anderen gewoon een leuke dag uit is, eindigt bij mij soms in bizarre aanvallen en stuiptrekkingen van stress en vermoeidheid. Wat in het begin ontzettend angstig is omdat je geen idee hebt wat er gebeurd of aan de hand is. Zo is na een gezellig kerst avond nog weleens de ambulance gebeld omdat ik schokkend en stuiptrekkend in bed lag , helemaal overprikkeld zonder dat er ook maar een druppel alcohol gedronken was en ik ǵewoon in mijn ouderlijk huis was geweest.

Zelfs een gezellige avond kan te veel zijn. Zelfs een uurtje bij iemand eten vraagt al zoveel van mijn energie dat ik er dagen van moet herstellen.
En het moeilijkste is misschien wel dat ik het nog steeds wíl. Ik wil mee, lachen, plannen maken, werken, leven zoals vroeger.
Maar mijn lijf trekt daar vaak een grens doorheen of ik dat nu wil of niet.
Dat maakt het zo eenzaam soms, mijn hoofd is nog steeds zoals toen, maar mijn lichaam vraagt elke dag om rust, stilte en grenzen.
Ik voel me dan gevangen tussen verlangen en realiteit, tussen wie ik was en wie ik nu moet zijn.
De strijd met acceptatie
Ik vind het nog steeds moeilijk om te accepteren dat ik niet meer zoveel kan als vroeger.
Er zit rouw in die erkenning, om het spontane, energieke leven dat ooit vanzelf ging.
En soms frustreert het me zó erg dat ik iets wil, maar mijn lichaam simpelweg niet meegaat.
Alsof ik mezelf telkens opnieuw moet uitleggen waarom ik iets laat lopen wat ik eigenlijk heel graag had willen doen.
Die strijd is niet mooi maar rauw en vermoeiend.
En misschien is dat wel de waarheid van leven met Hashimoto, leren om nieuwe grenzen aan te geven en toch te kunnen zijn wie je bent , voor mezelf durven kiezen in een maatschappij die aan elkaar hangt van vooroordelen, druk, prestatie en perfectie.
Ik leer stap voor stap leven met deze nieuwe realiteit, zonder te doen alsof het verlies niet bestaat.
Het is geen verhaal met een afgerond einde het is een proces van Flow vinden in een nieuwe fase......